Ik heb eigenlijk nooit zo goed begrepen waarom we zo snel iets van andere mensen vinden.
Een man van 75 die nog graag een keer verliefd wil worden.
Een vrouw die na haar scheiding weer behoefte heeft aan romantiek.
Twee mannen die hand in hand over straat lopen.
Of iemand die gewoon verlangt naar een goed gesprek zonder zich te hoeven verantwoorden.
Waarom vinden we daar eigenlijk iets van?
Bij CompanionShip krijg ik regelmatig de vraag wat een open companion precies is. En eerlijk gezegd vind ik dat een interessante vraag. Niet omdat het antwoord zo ingewikkeld is, maar omdat er vaak van alles achter die vraag schuilgaat. Soms nieuwsgierigheid. Soms aannames. En soms een oordeel.
Terwijl een open companion voor mij eigenlijk heel eenvoudig is: iemand bij wie je jezelf mag zijn.
Zonder maskers.
Zonder verwachtingen.
Zonder dat je eerst hoeft uit te leggen waarom jij bent wie je bent.
Of eigenlijk moet ik zeggen: CompanionShip ben ik allang niet meer alleen. CompanionShip zijn wij. Alle companions samen. Mensen met verschillende achtergronden, leeftijden en levenservaringen, die één overtuiging delen: écht contact kan het verschil maken.
De één weet uit eigen ervaring hoe het voelt om na een scheiding opnieuw te moeten beginnen. Een ander heeft gezien hoe een ouder langzaam vereenzaamde. Weer een ander herkent de worsteling van iemand die jarenlang vooral heeft geleefd zoals het hoorde. Dat soort ervaringen neem je mee. Ze maken dat je bepaalde mensen nét iets beter begrijpt. Niet omdat je hetzelfde hebt meegemaakt, maar omdat je voelt wat erachter kan schuilgaan.
Binnen CompanionShip kennen we verschillende vormen van companionship.
Veruit de meeste companions zijn Open Companions.
Een Open Companion is iemand die er met oprechte aandacht voor een ander wil zijn. Iemand die gelooft dat een goed gesprek, een gedeelde ervaring of simpelweg samen iets ondernemen soms van onschatbare waarde kan zijn.
