Milan bekijkt 's ochtends eerst zijn telefoon: een bericht van iemand die vriendelijk lijkt. Hij typt een antwoord, wist het weer, en checkt nog eens welke naam en foto op zijn profiel staan. Bij de koffieautomaat vertelt hij over "een vriend" met wie hij heeft gegeten. Dat klopt, alleen niet helemaal, niemand merkt dat hij zijn antwoord eerst heeft gewogen. Tijdens een overleg maakt iemand een losse grap over relaties. Milan lacht mee, voor de zekerheid, en besluit die dag nog iets minder over zichzelf te vertellen.

Bij de lunch is het gesprek levendig en hij doet gewoon mee. Wanneer iemand vraagt of hij nog steeds single is, maakt hij een grap en verandert van onderwerp. Op papier is het een gewone dag geweest: gewerkt, gelachen, mensen gesproken, niemand voor het hoofd gestoten. Maar niemand heeft hem vandaag ook echt gezien.

"Ik ben erbij, maar een belangrijk deel van mij zit niet aan tafel."