.png)
Na 21 jaar gaan mijn vrouw en ik uit elkaar. En hoewel dat natuurlijk niet is hoe je ooit denkt dat het zal lopen, kijk ik met veel warmte terug op wat we samen hebben gehad. We hebben twee prachtige kinderen gekregen en ontzettend veel mooie herinneringen gemaakt. Maar we zijn ook uit elkaar gegroeid. Dat hoort soms bij het leven.
Tijdens onze scheiding ontdekte ik dat ik mezelf onderweg een beetje was kwijtgeraakt. Ik was zo druk geweest met rekening houden, aanpassen en zorgen dat alles bleef werken, dat ik nauwelijks nog leefde op de manier die echt bij mij past.
Ik ben iemand die midden in de nacht wakker kan worden met een idee en dan enthousiast achter zijn laptop kruipt. Niet omdat het moet, maar omdat ik dat fantastisch vind.
Lange tijd dacht ik dat ik rustiger moest worden. Minder hard moest werken. Minder intens moest zijn. Later ontdekte ik dat dit helemaal niet zo vreemd is. Bij veel hoogbegaafde mensen hoort juist een sterke innerlijke drang om te blijven groeien en zichzelf steeds opnieuw uit te vinden. In de psychologie wordt dat ook wel positieve desintegratie genoemd.
Misschien hoef ik mezelf helemaal niet aan te passen.
Misschien ben ik gewoon wie ik ben.
En daarom verrast mijn antwoord veel mensen:
Ik wil op dit moment geen relatie. En ik mis het ook niet.
.png)
